تبلیغات
" انچه در درون انسان است " - چقدر عجیبه ، کاش
جمعه 23 مهر 1389

چقدر عجیبه ، کاش

   نوشته شده توسط: فرشید    

.

سلام بر دوستای عزیزم .

یه اتفاق بدی افتاده میخوام بهتون بگم .

داداش ،فرشته(دلشکسته) رو زدن و الان حالش خوب نیست باید عمل بشه از شما تمام دوستای گلم میخوام همنطور که به من دلداری دادید به فرشته عزیز هم دلداری بدید و برای برادرش دعا کنین تا زود حالش خوب بشه ازتون میخوام برید به وبش (در قسمت لینکها فرشته (دلشکسته) وب فرشته عزیز هستش) و دلداریش بدید .از همه شما دوستای گلم ممنونم .

سلام ابجی ها و داداشی های گلم

اول میخوام از همه شما دوستای گلم تشکر کنم بابت اینکه با من همدردی کردید و میخوام اینو بگم که اگه شماها نبودید دیگه نمیومدم نت و میخواستم همه چیز رو ولش کنم .

دو تا مطلب نوشتم اومیدوارم خوشتون بیاد .

 

چقدر عجیبه

چقدر عجیبه که تا وقتی گریه نکنی کسی نوازشت نمی کنه

چقدر عجیبه که تا وقتی مریض نشی کسی برات گل نمیاره

چقدر عجیبه که تا وقتی فریاد نکنی کسی به طرفت بر نمی گرده

چقدر عجیبه که بی بهانه هیچوقت کسی برات هدیه نمی خره

چقدر عجیبه که تا وقتی بزرگ نباشی کسی به قصه ات گوش نمیده

چقدر عجیبه که تا وقتی قصد رفتن نکنی کسی به دیدنت نمیاد

چقدر عجیبه که تا وقتی بچه نباشی کسی برات قصه نمیگه

چقدر عجیبه که تا وقتی نمردی کسی تو رو نمی بخشه

 

کاش

کاش وقتی زندگی فرصت دهد                         گاهی از پروانه ها یادی کنیم

کاش بخشی از زمان خویش را                        وقف قسمت کردن شادی کنیم

کاش وقتی اسمان بارانی است                       از زلال چشم هایش تر شویم

وقت پاییز از هجوم دست باد                           کاش مثل پونه ها پرپر شویم

کاش دلتنگ شقایق ها شویم                        به نگاه سرخ شان عادت کنیم

کاش شب وقتی که تنها می شویم                 با خدای یاسها خلوت کنیم

کاش گاهی در مسیر زندگی                          باری از دوش نگاهی کم کنیم

فاصله های میان خویش را                             با خطو دوستی مبهم کنیم

کاش مثل اب ، مثل چشمه سار                     گونه نیلوفری را تر کنیم

ما همه روزی از اینجا میرویم                           کاش این پرواز را باور کنیم

کاش با حرفی که چندان سبز نیست                قلب های نقره ای را نشکنیم

کاش هر شب با دو جرعه نور ماه                     چشم های خفته را رنگی زنیم

کاش بین ساکنان شهر عشق                        رد پای خویش را پیدا کنیم

کاش با الهام از وجدان خویش                        یک گره از کار دل ها وا کنیم

کاش رسم دوستی را ساده تر                       مهربان تر ، اسمانی تر کنیم

کاش در نقاشی دیدارمان                             شوق ها را ارغوانی تر کنیم

کاش اشکی قلبمان را بشکند                       با نگاه خسته ای ویران شویم

کاش وقتی شاپرک ها تشنه اند                    ما به جای ابرها گریان شویم

کاش وقتی ارزویی می کنیم                         از دل شفاف مان هم رد شود

مرغ امین هم از انجا بگذرد                           حرفهای قلب مان را بشنود


نمایش نظرات 1 تا 30